Dominee Jerrit
Pasen: samen tegen de logica van de angst
28-03-2026
"Zoals het lichaam één is en vele leden heeft… zo is het ook met Christus." (1 Korintiërs 12:12)
Misschien heb je het nog nooit zo bekeken, maar als de kerk het lichaam van Christus is, dan is zij sinds Pasen het opstandingslichaam van Christus. Zij draagt de belofte van een nieuwe toekomst in zich. Een toekomst van vrede, van recht, verzoening en vreugde. Grote woorden die getuigen van een hoge roeping voor de kerk. Een roeping die ons steeds weer naar het licht roept, juist als de wereld donker wordt. Als de kerk het lichaam van Jezus Christus wil zijn, zal zij net als Jezus de wereld moeten dienen en niet kiezen voor zelfbehoud.
Op de avond van de opstanding zaten de leerlingen achter gesloten deuren, bevangen door angst. En toch: juist daar, in die ruimte van geslotenheid en schrik, verscheen de Opgestane. Maar Hij verscheen niet aan ieder afzonderlijk. Hij verscheen aan hen samen.
Dat is geen bijzaak. De gemeente is niet slechts een groep mensen met gedeelde overtuigingen. De gemeente is zijn opstandingslichaam in de wereld. Waar de gemeente samenkomt, breekt er iets door van de nieuwe werkelijkheid die op Paasmorgen begon. Niet omdat wij zo bijzonder zijn, maar omdat Hij ons bijeen houdt.
En dat is precies wat de wereld om ons heen zo nodig heeft: een gemeenschap die het ieder-voor-zich doorbreekt. Niet naïef – wij kennen de dreiging, wij zijn niet blind voor het geweld. Niet arrogant – wij kennen ons eigen falen. Maar wel vastberaden. Vastberaden om brood te breken met elkaar, om te luisteren naar wie alleen staat, om de vreemdeling welkom te heten, om in te gaan tegen de logica van angst, zelfbehoud en uitsluiting.
Pasen is geen privéfeest. Het is een aankondiging: de dood heeft niet het laatste woord, niet de angst, niet het blijvend kiezen voor jezelf. Nee, Gods liefde heeft het laatste woord. En de gemeente, dat zijn wij, is geroepen om dat met ons leven zichtbaar te maken. Niet pas als de tijden beter worden. Juist nu.
"Zoals het lichaam één is en vele leden heeft… zo is het ook met Christus." (1 Korintiërs 12:12)
Misschien heb je het nog nooit zo bekeken, maar als de kerk het lichaam van Christus is, dan is zij sinds Pasen het opstandingslichaam van Christus. Zij draagt de belofte van een nieuwe toekomst in zich. Een toekomst van vrede, van recht, verzoening en vreugde. Grote woorden die getuigen van een hoge roeping voor de kerk. Een roeping die ons steeds weer naar het licht roept, juist als de wereld donker wordt. Als de kerk het lichaam van Jezus Christus wil zijn, zal zij net als Jezus de wereld moeten dienen en niet kiezen voor zelfbehoud.
Op de avond van de opstanding zaten de leerlingen achter gesloten deuren, bevangen door angst. En toch: juist daar, in die ruimte van geslotenheid en schrik, verscheen de Opgestane. Maar Hij verscheen niet aan ieder afzonderlijk. Hij verscheen aan hen samen.
Dat is geen bijzaak. De gemeente is niet slechts een groep mensen met gedeelde overtuigingen. De gemeente is zijn opstandingslichaam in de wereld. Waar de gemeente samenkomt, breekt er iets door van de nieuwe werkelijkheid die op Paasmorgen begon. Niet omdat wij zo bijzonder zijn, maar omdat Hij ons bijeen houdt.
En dat is precies wat de wereld om ons heen zo nodig heeft: een gemeenschap die het ieder-voor-zich doorbreekt. Niet naïef – wij kennen de dreiging, wij zijn niet blind voor het geweld. Niet arrogant – wij kennen ons eigen falen. Maar wel vastberaden. Vastberaden om brood te breken met elkaar, om te luisteren naar wie alleen staat, om de vreemdeling welkom te heten, om in te gaan tegen de logica van angst, zelfbehoud en uitsluiting.
Pasen is geen privéfeest. Het is een aankondiging: de dood heeft niet het laatste woord, niet de angst, niet het blijvend kiezen voor jezelf. Nee, Gods liefde heeft het laatste woord. En de gemeente, dat zijn wij, is geroepen om dat met ons leven zichtbaar te maken. Niet pas als de tijden beter worden. Juist nu.
terug